RIBADEO
PONTEVEDRA
TRANSFORMANDO A VILA COA PARTICIPACIÓN PROTAGÓNICA
“Cada cidade ten a súa historia, os seus puntos de referencia. Non me refiro só a aquelas construcións que se clasifican como marcas importantes do patrimonio histórico da nación. Refírome, principalmente, aos lugares que pertencen á memoria da cidade e que son puntos fundamentais da súa identidade, do sentimento de pertenza a unha cidade. Xa sexa unha fábrica, unha parada do antigo tranvía ou unha daquelas tendas de comestibles que o tiñan todo inxenuamente exposto.”
Jaime Lerner
O dereito da infancia e da adolescencia a PARTICIPAR na CONSTRUCIÓN da súa VILA ou CIDADE formando parte dunha CIDADANÍA ACTIVA, de tal forma que sexan partícipes e executores dos cambios na súa contorna.
Para que exista ese protagonismo, a INFANCIA e ADOLESCENCIA debe reflexionar sobre a súa contorna (espazo no que desenrolan a súa vida), o seu contexto e propoñer solucións de cambio, é dicir, tomar conciencia do que implica ser suxeito de dereito e a importancia que pode ter a súa participación como motor de cambio do resto da sociedade.
Entendemos a vila como un taboleiro de xogo, como lugar de encontro e como laboratorio de aprendizaxe para as nenas, nenos e adolescentes, a través das ferramentas propias da infancia como son o seu propio movemento e o xogo. Teñen que descubrir, vivir, coñecer e valorar o seu hábitat para poder actuar nel como unha cidadanía activa, fomentando así a participación protagónica dende a infancia.
A CORUÑA
Transformando a vila coa participación protagónica
Hai uns anos, nun contexto no que medir as distancias entre os corpos se fixo urxente, en A Vila do Mañá sacamos os flotadores á rúa.
Servíronnos para facer visible o espazo invisible, ese que ocupamos en decatarnos, ese que nos separa ou nos xunta.
Hoxe recuperamos os flotadores, pero dende outro lugar: non como defensa, senón como ferramenta de percepción, non para marcar distancias, senón para medir presenza, escala e dereito ao espazo público.
Canto ocupa un corpo en movemento?
Canto espazo necesita unha persoa para camiñar, deterse, xogar ou falar sen ter que apartarse?
En Pontevedra, unha cidade que leva anos poñéndose ao lado das persoas, saímos a comprobalo.
Queremos facer visible o que xa está a funcionar, e tamén aquilo que aínda pode mellorar.
Os flotadores, coa súa forma lúdica e o seu volume envolvente, axúdannos a sentir o espazo co corpo, a experimentar a cidade desde a escala humana, e a preguntarnos colectivamente:
Está a miña cidade pensada para min?
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
SADA
TRANSFORMANDO A VILA COA PARTICIPACIÓN PROTAGÓNICA
“Cada cidade ten a súa historia, os seus puntos de referencia. Non me refiro só a aquelas construcións que se clasifican como marcas importantes do patrimonio histórico da nación. Refírome, principalmente, aos lugares que pertencen á memoria da cidade e que son puntos fundamentais da súa identidade, do sentimento de pertenza a unha cidade. Xa sexa unha fábrica, unha parada do antigo tranvía ou unha daquelas tendas de comestibles que o tiñan todo inxenuamente exposto.”
Jaime Lerner
O dereito da infancia e da adolescencia a PARTICIPAR na CONSTRUCIÓN da súa VILA ou CIDADE formando parte dunha CIDADANÍA ACTIVA, de tal forma que sexan partícipes e executores dos cambios na súa contorna.
Para que exista ese protagonismo, a INFANCIA e ADOLESCENCIA debe reflexionar sobre a súa contorna (espazo no que desenrolan a súa vida), o seu contexto e propoñer solucións de cambio, é dicir, tomar conciencia do que implica ser suxeito de dereito e a importancia que pode ter a súa participación como motor de cambio do resto da sociedade.
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
PONTECESURES
TRANSFORMANDO A VILA COA PARTICIPACIÓN PROTAGÓNICA
“Cada cidade ten a súa historia, os seus puntos de referencia. Non me refiro só a aquelas construcións que se clasifican como marcas importantes do patrimonio histórico da nación. Refírome, principalmente, aos lugares que pertencen á memoria da cidade e que son puntos fundamentais da súa identidade, do sentimento de pertenza a unha cidade. Xa sexa unha fábrica, unha parada do antigo tranvía ou unha daquelas tendas de comestibles que o tiñan todo inxenuamente exposto.”
Jaime Lerner
O dereito da infancia e da adolescencia a PARTICIPAR na CONSTRUCIÓN da súa VILA ou CIDADE formando parte dunha CIDADANÍA ACTIVA, de tal forma que sexan partícipes e executores dos cambios na súa contorna.
Para que exista ese protagonismo, a INFANCIA e ADOLESCENCIA debe reflexionar sobre a súa contorna (espazo no que desenrolan a súa vida), o seu contexto e propoñer solucións de cambio, é dicir, tomar conciencia do que implica ser suxeito de dereito e a importancia que pode ter a súa participación como motor de cambio do resto da sociedade.
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
PADRÓN
TRANSFORMANDO A VILA COA PARTICIPACIÓN PROTAGÓNICA
“Cada cidade ten a súa historia, os seus puntos de referencia. Non me refiro só a aquelas construcións que se clasifican como marcas importantes do patrimonio histórico da nación. Refírome, principalmente, aos lugares que pertencen á memoria da cidade e que son puntos fundamentais da súa identidade, do sentimento de pertenza a unha cidade. Xa sexa unha fábrica, unha parada do antigo tranvía ou unha daquelas tendas de comestibles que o tiñan todo inxenuamente exposto.”
Jaime Lerner
O dereito da infancia e da adolescencia a PARTICIPAR na CONSTRUCIÓN da súa VILA ou CIDADE formando parte dunha CIDADANÍA ACTIVA, de tal forma que sexan partícipes e executores dos cambios na súa contorna.
Para que exista ese protagonismo, a INFANCIA e ADOLESCENCIA debe reflexionar sobre a súa contorna (espazo no que desenrolan a súa vida), o seu contexto e propoñer solucións de cambio, é dicir, tomar conciencia do que implica ser suxeito de dereito e a importancia que pode ter a súa participación como motor de cambio do resto da sociedade.
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
XARÍO
Transformando a vila coa participación protagónica
“Eu enfronto a cidade co meu corpo; as miñas pernas miden a lonxitude dos soportais e o longo da praza; a miña mirada proxecta inconscientemente ao meu corpo sobre a fachada da catedral, onde deambula polas molduras e os contornos, sentindo o tamaño dos entrantes e saíntes; o peso do meu corpo atópase coa masa da porta da catedral e miña man agarra o tirador da porta ao entrar no escuro baleiro que hai detrás. Síntome a min mesmo na cidade e a cidade existe a través da miña experiencia encarnada. A cidade e o meu corpo compleméntanse e defínense o un ao outro: Habito na cidade e a cidade habita en min.”
Juhani Pallasmaa
O dereito da infancia e da adolescencia en PARTICIPAR na CONSTRUCIÓN da súa VILA ou CIDADE formando parte dunha CIDADANÍA ACTIVA, de tal forma que sexan partícipes e executores dos cambios na súa contorna.
Artigo 11. Cidadanía activa. 1. Os poderes públicos deben promover o dereito dos nenos e os adolescentes para participar activamente na construción dunha sociedade máis xusta, solidaria e democrática. 2. Os poderes públicos deben fomentar a solidariedade e a sensibilidade social para que se incremente a participación social dos nenos e os adolescentes e xérense espazos sociais novos que dinamicen a participación responsable deste sector da poboación e favorezan a convivencia e a integración social no ámbito veciñal e local. (Ley 14/2010, de 27 de mayo, de los derechos y las oportunidades en la infancia y la adolescencia. Publicado: BOE núm. 156, de 28/06/2010 )
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
MIÑO
“A oportunidade de que a nena e o neno descubran o seu propio movemento forma parte da cidade en si; a cidade tamén é un espazo de xogo. A nena e o neno utilizan todos os elementos da cidade, todos os obxectos construídos, todas as superficies polas que pode agatuñar ou trepar. As nenas e os nenos saben xogar moi ben con estas cousas, aínda que non teñan permiso para iso.”
Aldo van Eyck
“A Vila do Maña” traballa con elementos tridimensionais baseándose no “terceiro don” de Froebel.
Na arquitectura temos de referencia a Froebel, a través de Frank Lloyd Wrigth que foi educado con este método. Trátase dun sistema baseado na creatividade e intuición da nena, neno a través da experiencia directa, o xogo e a natureza. Crea un recurso pedagóxico baseado en “dons” e “ocupacións”. Os “dons” son materiais pedagóxicos que non cambian pero transfórmanse; as ocupacións son actividades na que as nenas, nenos xogan mediante a transformación dos obxectos que manipula. Os “dons” son precursores dos bloques de construción da actualidade (Lego, Tente, …).
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
TOURO
TRANSFORMANDO A VILA COA PARTICIPACIÓN PROTAGÓNICA
Nun lugar carente de referencias identitarias potentes (onde o principal elemento de memoria colectiva era unha discoteca en desuso), o proxecto parte dunha infraestrutura latente: o rueiro da vila, cuxos nomes renden homenaxe a autoras e autores da literatura galega. A partir desa cartografía cultural, A Vila do Mañá converte a palabra en infraestrutura, e a literatura en ferramenta de activación urbana.
As propias figuras de nenas, nenos e adolescentes (as súas siluetas, corpos e xestos) convértense en protagonistas visuais do espazo urbano. Non se trata de representalos, senón de que eles mesmos se inscriban na paisaxe coa súa escala, a súa linguaxe e a súa presenza viva. A súa imaxe ocupa fachadas, paredes e muros, intervindo o contorno urbano coa súa identidade colectiva e a súa potencia simbólica.
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
Proxecto financiado por:
