Ribadeo
transformando a vila COA PARTICIPACIÓN PROTAGÓNICA
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
Ribadeo
As novas xeracións, os habitantes do mañá, descoñecen na súa totalidade a súa vila ou cidade, viven nunha “caixiña”, desprázanse noutra “caixiña” máis pequena e chegan a unha “caixa” maior (chámese colexio, centro comercial, polideportivo, … ou parque infantil). Esta é a súa relación coa súa contorna.
Sandra González Álvarez
Comezouse a traballar coa PERCEPCIÓN, como perciben os futuros habitantes a súa vila ou cidade?, para iso propóñenselle ás nenas e nenos participantes no proxecto: que con debuxos sinxelos móstrennos cales son os elementos fundamentais ou de especial interese para elas e eles, desta maneira saberemos cal é a súa visión da súa vila ou cidade, e así poder traballar a visión colectiva de todos os participantes.
Unha boa acupuntura urbana sería a que fixese que todos coñecesen a súa cidade. Cantas persoas, en realidade, coñecen a súa propia cidade? Dificilmente alguén respecta o que non coñece. Pero como respectar á túa cidade se non a comprendes?. Debuxa a túa cidade. […] Pero como podes mellorar a túa cidade se nin sequera coñécela ben? Que fas por ela, se nin sequera es capaz de debuxala? Ese é o quid da cuestión.
Jaime Lerner
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
Transformando a vila coa participación protagónica
Hai uns anos, nun contexto no que medir as distancias entre os corpos se fixo urxente, en A Vila do Mañá sacamos os flotadores á rúa.
Servíronnos para facer visible o espazo invisible, ese que ocupamos en decatarnos, ese que nos separa ou nos xunta.
Hoxe recuperamos os flotadores, pero dende outro lugar: non como defensa, senón como ferramenta de percepción, non para marcar distancias, senón para medir presenza, escala e dereito ao espazo público.
Canto ocupa un corpo en movemento?
Canto espazo necesita unha persoa para camiñar, deterse, xogar ou falar sen ter que apartarse?
En Pontevedra, unha cidade que leva anos poñéndose ao lado das persoas, saímos a comprobalo.
Queremos facer visible o que xa está a funcionar, e tamén aquilo que aínda pode mellorar.
Os flotadores, coa súa forma lúdica e o seu volume envolvente, axúdannos a sentir o espazo co corpo, a experimentar a cidade desde a escala humana, e a preguntarnos colectivamente:
Está a miña cidade pensada para min?
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
PONTEvedra
“Cada cidade ten a súa historia, os seus puntos de referencia. Non me refiro só a aquelas construcións que se clasifican como marcas importantes do patrimonio histórico da nación. Refírome, principalmente, aos lugares que pertencen á memoria da cidade e que son puntos fundamentais da súa identidade, do sentimento de pertenza a unha cidade. Xa sexa unha fábrica, unha parada do antigo tranvía ou unha daquelas tendas de comestibles que o tiñan todo inxenuamente exposto.”
Jaime Lerner
Para entender como perciben a súa vila os que son e serán os seus habitantes, utilizaremos a seguinte estratexia: saímos á “deriva” cun gran marco dourado, para que no noso deambular vaian enmarcando aqueles elementos urbanos que son importantes para eles (experiencia que se basa na obra de O ́Grady). ¿Cales foron os protagonistas desta experiencia de “A Vila do Mañá”?, nesta ocasión ao seu deambular reDESCUBRÍRONSELLES lugares da súa vila, tal vez esquecidos.
Con “A Vila do Mañá”, a vila na que viven non é unha idea abstracta, nin unha serie de pequenas imaxes parciais; comeza a entenderse como un contorno moito máis complexo e amplo, que nos aproxima á noción de hábitat: o espazo que transcende á súa localización física nun territorio no que resolvemos as nosas necesidades, establecendo relacións con outras persoas e co medio, tanto natural como construído; implicando procesos en que se transforma, pero tamén somos transformados.
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
PONTECESURES
“Unha boa acupuntura urbana sería a que fixese que todos coñecesen a súa cidade. Cantas persoas, en realidade, coñecen a súa propia cidade? Dificilmente alguén respecta o que non coñece. Pero, como respectar a tu cidade se non a comprendes?. Debuxa a túa cidade. […] Pero, como podes mellorar a túa cidade se nin sequera a coñeces ben? Que fas por ela, se nin sequera es capaz de debuxala? Ese é o quid da cuestión.”
Jaime Lerner
Para entender como perciben a súa vila os que son e serán os seus habitantes, utilizaremos a seguinte estratexia: saímos á “deriva” cun gran marco dourado, para que no noso deambular vaian enmarcando aqueles elementos urbanos que son importantes para eles (experiencia que se basa na obra de O ́Grady). ¿Cales foron os protagonistas desta experiencia de “A Vila do Mañá”?, nesta ocasión ao seu deambular reDESCUBRÍRONSELLES lugares da súa vila, tal vez esquecidos.
Con “A Vila do Mañá”, a vila na que viven non é unha idea abstracta, nin unha serie de pequenas imaxes parciais; comeza a entenderse como un contorno moito máis complexo e amplo, que nos aproxima á noción de hábitat: o espazo que transcende á súa localización física nun territorio no que resolvemos as nosas necesidades, establecendo relacións con outras persoas e co medio, tanto natural como construído; implicando procesos en que se transforma, pero tamén somos transformados.
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
PONTECESURES
“Habitar, para o individuo ou para o grupo, é apropiarse de algo. Apropiarse non é ter en propiedade, senón facer a súa obra, moldeala, formala, poñer o selo propio. Habitar é apropiarse dun espazo […] Con este termo [apropiación] non nos referimos a propiedade; é máis, trátase de algo totalmente distinto; trátase do proceso segundo o cal un individuo ou grupo aprópiase, transforma no seu ben, algo exterior.”
Henri Lefebvre
“A Vila do Mañá” xorde do dereito á cidade, tal como defendía Henri Lefebvre, polo que as persoas que habitan nela teñen dereito ao seu goce, á súa transformación e a que reflicta a súa maneira de entender a vida en comunidade. Dende este punto de vista, como non incluír o dereito de nenas, nenos e adolescentes á súa vila? Por iso, considerase o espazo público como un espazo común de aprendizaxe e construción colectiva no que a infancia e a adolescencia tamén debe ter cabida.
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
MIÑO
“A oportunidade de que a nena e o neno descubran o seu propio movemento forma parte da cidade en si; a cidade tamén é un espazo de xogo. A nena e o neno utilizan todos os elementos da cidade, todos os obxectos construídos, todas as superficies polas que pode agatuñar ou trepar. As nenas e os nenos saben xogar moi ben con estas cousas, aínda que non teñan permiso para iso.”
Aldo van Eyck
“A Vila do Maña” traballa con elementos tridimensionais baseándose no “terceiro don” de Froebel.
Na arquitectura temos de referencia a Froebel, a través de Frank Lloyd Wrigth que foi educado con este método. Trátase dun sistema baseado na creatividade e intuición da nena, neno a través da experiencia directa, o xogo e a natureza. Crea un recurso pedagóxico baseado en “dons” e “ocupacións”. Os “dons” son materiais pedagóxicos que non cambian pero transfórmanse; as ocupacións son actividades na que as nenas, nenos xogan mediante a transformación dos obxectos que manipula. Os “dons” son precursores dos bloques de construción da actualidade (Lego, Tente, …).
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
ARZÚA
“A oportunidade de que a nena e o neno descubran o seu propio movemento forma parte da cidade en si; a cidade tamén é un espazo de xogo. A nena e o neno utilizan todos os elementos da cidade, todos os obxectos construídos, todas as superficies polas que pode agatuñar ou trepar. As nenas e os nenos saben xogar moi ben con estas cousas, aínda que non teñan permiso para iso.”
Aldo van Eyck
“A Vila do Maña” traballa con elementos tridimensionais baseándose no “terceiro don” de Froebel.
Na arquitectura temos de referencia a Froebel, a través de Frank Lloyd Wrigth que foi educado con este método. Trátase dun sistema baseado na creatividade e intuición da nena, neno a través da experiencia directa, o xogo e a natureza. Crea un recurso pedagóxico baseado en “dons” e “ocupacións”. Os “dons” son materiais pedagóxicos que non cambian pero transfórmanse; as ocupacións son actividades na que as nenas, nenos xogan mediante a transformación dos obxectos que manipula. Os “dons” son precursores dos bloques de construción da actualidade (Lego, Tente, …).
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
ARZÚA
Transformando a vila coa participación protagónica
O obxectivo de ‘A Vila da Mañá’ é cambiar o modelo de vila ou cidade, creemos que outra pode ser posible. Isto conséguese a través da participación protagónica das nenas, nenos e adolescentes do lugar que, traballando cos conceptos fundamentais a través de accións de urbanismo táctico convértense en cidadanía activa capaz de transformar os seus espazos.
Neste caso trabállase co espazo, sendo o corpo que percorre e xoga nos espazos con todos os sentidos despregados, a través da experimentación da luz, a textura, a cor, o son… transformando os espazos públicos en comúns.
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
VIMIANZO
“Habitar, para o individuo ou para o grupo, é apropiarse de algo. Apropiarse non é ter en propiedade, senón facer a súa obra, moldeala, formala, poñer o selo propio. Habitar é apropiarse dun espazo […] Con este termo [apropiación] non nos referimos a propiedade; é máis, trátase de algo totalmente distinto; trátase do proceso segundo o cal un individuo ou grupo aprópiase, transforma no seu ben, algo exterior.”
Henri Lefebvre
“A Vila do Mañá” xorde do dereito á cidade, tal como defendía Henri Lefebvre, polo que as persoas que habitan nela teñen dereito ao seu goce, á súa transformación e a que reflicta a súa maneira de entender a vida en comunidade. Dende este punto de vista, como non incluír o dereito de nenas, nenos e adolescentes á súa vila? Por iso, considerase o espazo público como un espazo común de aprendizaxe e construción colectiva no que a infancia e a adolescencia tamén debe ter cabida.
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
Proxecto financiado por:
