VIMIANZO
As Pontes
“A oportunidade de que a nena e o neno descubran o seu propio movemento forma parte da cidade en si; a cidade tamén é un espazo de xogo. A nena e o neno utilizan todos os elementos da cidade, todos os obxectos construídos, todas as superficies polas que pode agatuñar ou trepar. As nenas e os nenos saben xogar moi ben con estas cousas, aínda que non teñan permiso para iso.”
Aldo van Eyck
“A Vila do Maña” traballa con elementos tridimensionais baseándose no “terceiro don” de Froebel.
Na arquitectura temos de referencia a Froebel, a través de Frank Lloyd Wrigth que foi educado con este método. Trátase dun sistema baseado na creatividade e intuición da nena, neno a través da experiencia directa, o xogo e a natureza. Crea un recurso pedagóxico baseado en “dons” e “ocupacións”. Os “dons” son materiais pedagóxicos que non cambian pero transfórmanse; as ocupacións son actividades na que as nenas, nenos xogan mediante a transformación dos obxectos que manipula. Os “dons” son precursores dos bloques de construción da actualidade (Lego, Tente, …).
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
As Pontes
Transformando a vila coa participación protagónica
O obxectivo de ‘A Vila da Mañá’ é cambiar o modelo de vila ou cidade, creemos que outra pode ser posible. Isto conséguese a través da participación protagónica das nenas, nenos e adolescentes do lugar que, traballando cos conceptos fundamentais a través de accións de urbanismo táctico convértense en cidadanía activa capaz de transformar os seus espazos.
Neste caso trabállase co espazo, sendo o corpo que percorre e xoga nos espazos con todos os sentidos despregados, a través da experimentación da luz, a textura, a cor, o son… transformando os espazos públicos en comúns.
“Pero a liña esconde entre as súas outras propiedades, e en última instancia, o profundamente oculto desexo de procrear un plano, converténdose así nun ente máis denso, máis pechado en si mesmo. […] Cando morre a liña, en que momento xorde o plano? […] Por plano básico enténdese a superficie material chamada a recibir o contido da obra. […] O plano básico esquemático está limitado por 2 liñas horizontais e 2 verticais, e, adquire así, en relación ao ambiente que o rodea, unha entidade independente.”
Kandinsky
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
Primeira edición
Entendemos a vila como un taboleiro de xogo, como lugar de encontro e como laboratorio de aprendizaxe para as nenas, nenos e adolescentes, a través das ferramentas propias da infancia como son o seu propio movemento e o xogo. Teñen que descubrir, vivir, coñecer e valorar o seu hábitat para poder actuar nel como unha cidadanía activa, fomentando así a participación protagónica dende a infancia.
CURTIS
Queremos que as nenas, nenos e adolescentes aprendan a mirar o lugar onde habitan, tendo con eles dúas poderosas ferramentas: a ARTE e a ARQUITECTURA. Son dous elementos que nos serven para entender o mundo e, o máis importante, tamén para transformalo.
Primeira edición
Entendemos a vila como un taboleiro de xogo, como lugar de encontro e como laboratorio de aprendizaxe para as nenas, nenos e adolescentes, a través das ferramentas propias da infancia como son o seu propio movemento e o xogo. Teñen que descubrir, vivir, coñecer e valorar o seu hábitat para poder actuar nel como unha cidadanía activa, fomentando así a participación protagónica dende a infancia.
TEIXEIRO
Queremos que as nenas, nenos e adolescentes aprendan a mirar o lugar onde habitan, tendo con eles dúas poderosas ferramentas: a ARTE e a ARQUITECTURA. Son dous elementos que nos serven para entender o mundo e, o máis importante, tamén para transformalo.
Entendemos a vila como un taboleiro de xogo, como lugar de encontro e como laboratorio de aprendizaxe para as nenas, nenos e adolescentes, a través das ferramentas propias da infancia como son o seu propio movemento e o xogo. Teñen que descubrir, vivir, coñecer e valorar o seu hábitat para poder actuar nel como unha cidadanía activa, fomentando así a participación protagónica dende a infancia.
BARBADÁS
Queremos que as nenas, nenos e adolescentes aprendan a mirar o lugar onde habitan, tendo con eles dúas poderosas ferramentas: a ARTE e a ARQUITECTURA. Son dous elementos que nos serven para entender o mundo e, o máis importante, tamén para transformalo.
Entendemos a vila como un taboleiro de xogo, como lugar de encontro e como laboratorio de aprendizaxe para as nenas, nenos e adolescentes, a través das ferramentas propias da infancia como son o seu propio movemento e o xogo. Teñen que descubrir, vivir, coñecer e valorar o seu hábitat para poder actuar nel como unha cidadanía activa, fomentando así a participación protagónica dende a infancia.
RIANXO
Queremos que as nenas, nenos e adolescentes aprendan a mirar o lugar onde habitan, tendo con eles dúas poderosas ferramentas: a ARTE e a ARQUITECTURA. Son dous elementos que nos serven para entender o mundo e, o máis importante, tamén para transformalo.
Primeira edición
Entendemos a vila como un taboleiro de xogo, como lugar de encontro e como laboratorio de aprendizaxe para as nenas, nenos e adolescentes, a través das ferramentas propias da infancia como son o seu propio movemento e o xogo. Teñen que descubrir, vivir, coñecer e valorar o seu hábitat para poder actuar nel como unha cidadanía activa, fomentando así a participación protagónica dende a infancia.
AS PONTES
Queremos que as nenas, nenos e adolescentes aprendan a mirar o lugar onde habitan, tendo con eles dúas poderosas ferramentas: a ARTE e a ARQUITECTURA. Son dous elementos que nos serven para entender o mundo e, o máis importante, tamén para transformalo.
SILLEDA
Transformando a vila coa participación protagónica
CODISEÑO DA PRAZA JUAN SALGUEIRO
O dereito da infancia e da adolescencia en PARTICIPAR na CONSTRUCIÓN da súa VILA ou CIDADE formando parte dunha CIDADANÍA ACTIVA, de tal forma que sexan partícipes e executores dos cambios na súa contorna.
Para que exista ese protagonismo, a INFANCIA e ADOLESCENCIA debe reflexionar sobre a súa contorna (espazo no que desenrolan a súa vida), o seu contexto e propoñer solucións de cambio, é dicir, tomar conciencia do que implica ser suxeito de dereito e a importancia que pode ter a súa participación como motor de cambio do resto da sociedade.
Neste caso trabállase ca vila, como o seu hábitat, o seu taboleiro de xogo por descubrir. Comprender a súa estrutura, conformación, morfoloxía, os seus baleiros e os seus cheos, a súa historia, as súas tradicións e as súas cuestións simbólicas e inmateriais é indispensable para poder reflexionar sobre como se moven duns sitios a outros, os percorridos, os puntos importantes onde se desenvolve a vida das nenas, nenos e adolescentes da comunidade.
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.
sILLEDA
“Unha boa acupuntura urbana sería a que fixese que todos coñecesen a súa cidade. Cantas persoas, en realidade, coñecen a súa propia cidade? Dificilmente alguén respecta o que non coñece. Pero, como respectar a tu cidade se non a comprendes?. Debuxa a túa cidade. […] Pero, como podes mellorar a túa cidade se nin sequera a coñeces ben? Que fas por ela, se nin sequera es capaz de debuxala? Ese é o quid da cuestión.”
Jaime Lerner
Para entender como perciben a súa vila os que son e serán os seus habitantes, utilizaremos a seguinte estratexia: saímos á “deriva” cun gran marco dourado, para que no noso deambular vaian enmarcando aqueles elementos urbanos que son importantes para eles (experiencia que se basa na obra de O ́Grady). ¿Cales foron os protagonistas desta experiencia de “A Vila do Mañá”?, nesta ocasión ao seu deambular reDESCUBRÍRONSELLES lugares da súa vila, tal vez esquecidos.
Con “A Vila do Mañá”, a vila na que viven non é unha idea abstracta, nin unha serie de pequenas imaxes parciais; comeza a entenderse como un contorno moito máis complexo e amplo, que nos aproxima á noción de hábitat: o espazo que transcende á súa localización física nun territorio no que resolvemos as nosas necesidades, establecendo relacións con outras persoas e co medio, tanto natural como construído; implicando procesos en que se transforma, pero tamén somos transformados.
A vila ou cidade na que estamos traballando convertida nun taboleiro de xogos, laboratorio de experimentación no que as nenas, nenos e adolescentes poidan actuar dende un novo punto de vista.